دیوان مجدالدین همگر شیرازی

مجدالدّین همگر شیرازی، شاعر پرآوازۀ قرن هفتم، ملک‌الشّعرای چند تن از اتابکان فارس بوده است. دلبستگی مجد همگر به میراث ایرانی و اسلامی همراه با آراء انتقادی او در باب مسائل شعر و جامعه دیوانش را علاوه بر ارزش ادبی، به لحاظ پژوهشی واجد اهمیت کرده است. دیوان او که دربردارندۀ بیش از ۷۶۰۰ بیت در قوالب رباعی، قصیده، قطعه، غزل و ترکیب‌بند است با مقابلۀ بیست منبع اصلی و بهره‌گیری از حدود سی منبع فرعی تصحیح شده است. مصحح در مقدمه به بررسی زندگی، شخصیت و جایگاه ادبی، سفرها، ممدوحان و مهجوان مجد همگر و مسائلی از این دست پرداخته است.

[دیوان مجدالدّین همگر شیرازی، تصحیح و تحقیق دکتر روح‌الله خادمی، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، ۱۴۰۴]