از شاهنامهٔ فردوسی دستنویسهای بسیاری در دست است، اما هیچیک از تحریفات و تصحیفات گوناگون و متعدّد در امان نمانده است. کهنترین آنها، نسخۀ فلورانس (مورّخ ۶۱۴ق)، حدوداً دویست سال پس از پایان سرایش شاهنامه کتابت شده و تنها نیمی از متن شاهنامه را در بر دارد. از این رو، مصحّح شاهنامه در جنب استفاده از دستنویسهای کهن و معتبر این کتاب، ناگزیر از مراجعه به منابع جانبی و بهرهگیری از آنهاست. دستهای از این منابع مهم جانبی کتابهای فارسی سدههای ششم و هفتم هجری است که ابیات پراکندهای از شاهنامه در آنها نقل شده است. در این کتاب این ابیات با مراجعه به کهنترین و معتبرترین نسخ خطی آن متون گردآوری شده و ضبط آنها با ضبطهای شاهنامهٔ مصحَّح جلال خالقی مطلق و همهٔ دستنویسهای اساس آن تصحیح مقابله گردیده و تمام همخوانیها و ناهمخوانیها در اختیار مصحّحان و متنپژوهان قرار گرفته است.
[ابیات پراکندۀ شاهنامه در منابع کهن فارسی تا پایان سال هفتصد هجری، علی غلامی، تهران، انتشارات دکتر محمود افشار، ۱۴۰۴]
